Προβλήματα Χώρων Πρασίνου
Προβλήματα Χώρων Πρασίνου στον Αστικό Ιστό
Η ύπαρξη χώρων πρασίνου στην πόλη είναι πρωταρχικής σημασίας για δύο κυρίως λόγους. Ο πρώτος έχει άμεση σχέση με την ανθρώπινη φύση και την επιθυμία για πράσινους υπαίθριους χώρους (μεταφορά της εξοχής στην πόλη) και ο δεύτερος με την καθημερινή αναγνώριση των ωφελειών τους. Από τη μελέτη όμως της υπάρχουσας κατάστασης διαπιστώνεται:
Ανεπαρκής έκταση. Η ανεπάρκεια αστικών υπαίθριων χώρων έχει ως αποτέλεσμα την αδυναμία να καλυφθούν οι απαιτούμενες ανάγκες. «Σημειώνεται ότι στο λεκανοπέδιο Αττικής αντιστοιχούν 3 τ.μ. κοινόχρηστων χώρων ανά κάτοικο όταν από τη διεθνή εμπειρία απαιτούνται 15-20 τ.μ. καλά κατανεμημένου χώρου πρασίνου. Αντίστοιχα για αθλητικές εγκαταστάσεις απαιτούνται 5 τ.μ. ανά κάτοικο ενώ στις ελληνικές πόλεις το υλοποιημένο πρότυπο δεν ξεπερνά το 1 τ.μ. / κάτοικο.» (Αραβαντινός., Κοσμάκη, 1988)
Άνιση κατανομή. Η χρονοαπόσταση αποτελεί ένα από τους σημαντικότερους παράγοντες προσέγγισης των υπαίθριων χώρων και έχει άμεση σχέση με την κατανομή τους στο χώρο. Χρονοαπόσταση της τάξης των 15 λεπτών αποτελεί άριστο δείκτη ποιοτικής κατανομής (Αραβαντινός, 1997).
Αντίστοιχα το εύρος διάχυσης των ωφελειών των υπαίθριων χώρων είναι περιορισμένο. Για πράσινους χώρους συνοικιών μία απόσταση της τάξης των 300 μέτρων θεωρείται ικανοποιητική. (Αραβαντινός, Κοσμάκη, 1988).
Περιορισμένη δυνατότητα προσπέλασης. Η προσβασιμότητα ενός χώρου έχει αντίστοιχη βαρύτητα με την κατανομή στο χώρο. Πολλοί από τους κοινόχρηστους χώρους είναι απομακρυσμένοι ή απομονωμένοι ή ελλιπώς συνδεδεμένοι με τις περιοχές κατοικίας και τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς (ΜΜΜ) ή έχουν περιορισμένη και ελεγχόμενη πρόσβαση και κατ’ επέκταση προσφέρουν οφέλη δυσανάλογα με τις δυνατότητές τους (Τσάρτσου, 2007).
Υποβάθμιση της ποιότητας. Συνδέεται άμεσα με το σχεδιασμό, την υλοποίηση και τη διαχείριση των υπαίθριων χώρων. Μη βιοκλιματικός σχεδιασμός, κακοτεχνίες, τροποποίηση των σχεδίων κατασκευής, ανεπαρκής συντήρηση και απουσία κανονισμών λειτουργίας αποτελούν συχνό φαινόμενο.
Ανεπαρκής εξοπλισμός. Δεν εξυπηρετούνται ικανοποιητικά οι ανάγκες για στάση, ξεκούραση, κοινωνική συναναστροφή, ασφαλή κίνηση και στάθμευση ποδηλάτων.
Ανεπαρκής εξυπηρέτηση ατόμων με κινητικές δυσκολίες. Συχνά δεν εξυπηρετούνται ικανοποιητικά ειδικές ομάδες πληθυσμών όπως είναι τα άτομα με ειδικές ανάγκες, οι ηλικιωμένοι και τα παιδιά (Τσάρτσου, 2007). .
Υποβάθμιση του ρόλου τους. Οι δρόμοι και οι πλατείες έχουν χάσει τη λειτουργία τους ως δημόσιοι χώροι συνάντησης, ενημέρωσης και επικοινωνίας. Σήμερα «αγορά» (με την αρχαία Ελληνική έννοια), δηλαδή ανταλλαγή απόψεων, ενημέρωση, είναι περισσότερο τα μέσα μαζικής ενημέρωσης παρά οι δημόσιοι χώροι. Δεν υπάρχει πλέον το αίσθημα αυτού του απλού και προφανούς συνόλου της πόλης.
Δυσκολία δημιουργίας νέων χώρων. Τα αδόμητα οικόπεδα είναι λίγα, η έκταση τους είναι περιορισμένη, οι απαλλοτριώσεις έχουν κοινωνικό /πολιτικό κόστος και η απόκτηση γης κοστίζει.
|
|
|
|
|
|