Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο
Το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (ΕΜΠ) είναι το πιο παλιό και πιο φημισμένο εκπαιδευτικό ίδρυμα της Ελλάδας στο τομέα της τεχνολογίας και έχει συνεισφέρει τα μέγιστα στην επιστημονική, τεχνική και οικονομική ανάπτυξη της χώρας από την ίδρυση του το 1836. Είναι στενά συνδεδεμένο με την πάλη της Ελλάδας για ανεξαρτησία, δημοκρατία και κοινωνική πρόοδο. Tο 1873 εγκαταστάθηκε σε συγκρότημα κτιρίων στο κέντρο της πρωτεύουσας, στα μισοτελειωμένα, ακόμη, κτίρια της οδού Πατησίων και ονομάστηκε "Eθνικό Mετσόβιο Πολυτεχνείο", συντετμημένα EMΠ προς τιμή των μεγάλων ευεργετών Γ. Aβέρωφ, N. Στουρνάρη, E. Tοσίτσα, των οποίων η γενέτειρα, το Mέτσοβο, μια μικρή ιστορική πόλη στη βορειοδυτική Eλλάδα, υπήρξε η κοιτίδα πολλών μεγάλων εθνικών ευεργετών.
|
|
Η Σχολή Πολιτικών Μηχανικών ιδρύθηκε το 1887 ως ένα από τα τρία Σχολεία "Βιομηχάνων Τεχνών" στα πλαίσια αναδιοργάνωσης του υπάρχοντος Σχολείου σε Ίδρυμα Ανώτατης Εκπαίδευσης με τετραετή διάρκεια σπουδών. Οι πρώτοι 13 πολιτικοί μηχανικοί αποφοίτησαν το 1890. Το 1914 ακολούθησε νέα αναδιοργάνωση της Σχολής και μετονομασία του ιδρύματος σε Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Το 1977 έγινε μια βασική αναδιοργάνωση του προγράμματος σπουδών, ενώ αναπτύχθηκαν τρείς κατευθύνσεις σπουδών: Δομοστατικού Μηχανικού, Υδραυλικού Μηχανικού και Συγκοινωνιολόγου Μηχανικού. Με τη μεταρρύθμιση του νόμου 1268/1982 το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο χωρίστηκε σε εννέα Τμήματα. Αργότερα το Τμήμα των Πολιτικών Μηχανικών μετονομάστηκε σε Σχολή Πολιτικών Μηχανικών ανακτώντας και πάλι την ιστορική του ονομασία, ενώ προστέθηκε και τέταρτη κατεύθυνση σπουδών, του Γεωτεχνικού Μηχανικού.
ΠPOEΔPOΣ: M. Μιμίκου, ANAΠΛHPΩTHΣ ΠPOEΔPOΣ:Ι. Ερμόπουλος,ΔIEYΘYNTEΣ TOMEΩN:Δομοστατικής-Κ. Σπυράκος,Υδατικών Πόρων και Περιβάλλοντος :Κ. Μέμος,Γεωτεχνικής:Γ. Γκαζέτας,Mεταφορών και Συγκοινωνιακής Yποδομής :Α. Σταθόπουλος,Προγραμματισμού και Διαχείρισης Tεχνικών Έργων:Α. Λοΐζος
ΓPAMMATEIA
Συγκρότημα Zωγράφου
τηλ. 210-7722836
E. Ροδίτη
http://www.civil.ntua.gr
|
|
Το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο έκανε την εμφάνισή του το 1837 με την ονομασία Πολυτεχνικό Σχολείο και με την πλέον στοιχειώδη μορφή εκπαιδευτικού ιδρύματος, ως δημοτικό σχολείο τεχνικής εκπαιδεύσεως. Λειτουργούσε μόνο Κυριακές και εορτές.
Το 1840 προστίθεται και σχολείο συνεχούς λειτουργίας, ενώ πληθύνονται και επεκτείνονται τα μαθήματα. Το Πολυτεχνείο εγκαθίσταται σε δικό του κτήριο στην οδό Πειραιώς. Με τον ζήλο των μαθητών και των διδασκόντων, το σχολείο αναπτύσσεται συνεχώς και ανυψώνεται η στάθμη του. Τα μαθήματα περιλαμβάνουν τώρα Μαθηματικά, Χημεία, Σχέδιο, Μηχανική και Παραστατική Γεωμετρία, ενώ η εκπαιδευτική οργάνωση περιλαμβάνει χειμερινό και θερινό εξάμηνο. Κατά την περίοδο 1844-1862, πλην του κυριακάτικου και καθημερινού Σχολείου, δημιουργείται και Ανώτερο Σχολείο, που περιλαμβάνει την Αρχιτεκτονική και Καλές Τέχνες. Την περίοδο αυτή εισάγεται ως μάθημα και η Μηχανουργία.
Τον Ιανουάριο του 1856 ακούστηκαν για πρώτη φορά μαθήματα περί "Μαγνητικής" και περί "Στατικού Ηλεκτρισμού" και τον Ιούνιο του 1860 εκπαιδεύτηκαν οι πρώτοι χειριστές του τηλεγράφου. Κατά την τριετία 1862-64 το Πολυτεχνείο αναδιοργανώνεται με εισαγωγή περισσοτέρων τεχνικών μαθημάτων. Η τάση αυτή συνεχίζεται στην περίοδο 1864-1873. Διοργανώθηκε το μηχανουργείο, το οποίο ονομάσθηκε "Σιδηρουργικόν Εργοστασιον", και δημιουργήθηκε το "Τηλεγραφικόν Εργοστάσιον", ενώ εξαπλώνεται το τηλεγραφικό δίκτυο σε όλη τη χώρα. Το έτος 1873 το Πολυτεχνείο μεταφέρεται στα κτίρια της οδού Πατησίων και παίρνει την ονομασία Μετσόβιον Πολυτεχνείον, για να τιμηθούν οι ευεργέτες και οι δωρητές από το Μέτσοβο. Η μορφή αυτή συνεχίζεται και μετά το 1873. Το έτος 1881 ιδρύεται Μονοτάξια Τηλεγραφική Σχολή, με διάρκεια σπουδών ένα έτος.
Το 1887 το Μετσόβιο Πολυτεχνείο χωρίζεται και οι τεχνικές ειδικότητες υπάγονται στο Σχολείον Βιομηχάνων Τεχνών, όπως ονομάσθηκε. Ιδρύονται 3 Σχολές τετραετούς φοιτήσεως: Πολιτικών Μηχανικών, Μηχανουργών και Γεωμετρών Εργοδηγών. Συντάσσεται αναλυτικό πρόγραμμα της διδακτέας ύλης και οργανισμός εσωτερικής λειτουργίας. Η λειτουργία των Σχολών συνεχίζεται έως το 1914, οπότε το Ιδρυμα παίρνει την ονομασία "Εθνικόν Μετσόβιον Πολυτεχνείον" και υπάγεται στο Υπουργείο Δημοσίων Εργων. Πλην των Σχολών "Πολιτικών Μηχανικών" και "Μηχανικών και Μηχανολόγων" (όπως μετονομάσθηκε η Σχολή Μηχανουργών), το νομοθετικό διάταγμα του 1914 προ βλέπει ίδρυση Σχολών "Αρχιτεκτόνων" και "Ηλεκτρολόγων και Τηλεγραφομηχανικών". Οι Σχολές αυτές χαρακτηρίζονται ως ανώτατες και είναι 4ετούς φοιτήσεως. Διάφορες εκπαιδευτικές δραστηριότητες χαμηλότερης στάθμης, εντάσσονται σε Σχολεία εργοδηγών προσαρτημένα στις Ανώτατες Σχολές. Συντάσσεται νέος οργανισμός και κανονισμός φοιτήσεως.
Τελικά, το 1917, με νέο νομοθετικό διάταγμα, η Ανώτατη Σχολή Μηχανολόγων μετατράπηκε σε Ανωτάτη Σχολή Μηχανολόγων - Ηλεκτρολόγων και ιδρύονται επιπλέον οι Σχολές Αρχιτεκτόνων, Χημικών Μηχανικών και Τοπογράφων Μηχανικών. Στην Ανωτάτη Σχολή Μηχανολόγων - Ηλεκτρολόγων προστίθενται συνεχώς μαθήματα και δημιουργούνται νέα εργαστήρια. Τα προσφερόμενα μαθήματα είναι μικρά και όλα υποχρεωτικά.
Αλλά, κατά τη δεκαετία του 1960 αρχίζει ήδη να διαφαίνεται η ανάγκη διαχωρισμού των δύο περιοχών, πράγμα που κατέστησε αναγκαίο, η μεγάλη και συνεχής τεχνολογική πρόοδος. Το 1963 ιδρύεται στην Ανωτάτη Σχολή Μηχανολόγων ο κύκλος του Μηχανικού Παραγωγής και το 1968 το Τμήμα Ναυπηγών. Τελικά, από το 1975 γίνεται διαχωρισμός της Σχολής Μηχανολόγων - Ηλεκτρολόγων σε δύο ανεξάρτητες Σχολές. Η Ανωτάτη Σχολή Μηχανολόγων Μηχανικών περιέλαβε το Τμήμα Ναυπηγών και τον Κύκλο Μηχανικού Παραγωγής.
Με την εφαρμογή του Νόμου Πλαισίου των Α.Ε.Ι. το 1982, το Τμήμα Ναυπηγών αποσπάται από τη Σχολή Μηχανολόγων Μηχανικών, η δε Ανωτάτη Σχολή Μηχανολόγων Μηχανικών μετονομάζεται σε Τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών. Συγχρόνως, το προσωπικό και οι εκπαιδευτικές και ερευνητικές δραστηριότητες του Τμήματος κατανέμονται σε 6 Τομείς (Βιομηχανικής Διοικήσεως και Επιχειρησιακής Ερευνας, Θερμότητας, Μηχανολογικών Κατασκευών και Αυτομάτου Ελέγχου, Πυρηνικής Τεχνολογίας, Ρευστών, Τεχνολογίας των Κατεργασιών) που, βέβαια, βρίσκονται σε συνεχή συνεργασία και αλληλοσυμπλήρωση μεταξύ τους.
Το 1986 δημιουργούνται στο Τμήμα άλλοι δύο κύκλοι σπουδών (του Ενεργειακού Μηχανολόγου Μηχανικού και του Κατασκευαστού Μηχανολόγου Μηχανικού) στους οποίους προστίθεται, το 1990, και ο κύκλος του Αεροναυπηγού Μηχανολόγου Μηχανικού. Οι 4 κύκλοι σπουδών του Τμήματος δίνουν τη δυνατότητα στους φοιτητές να προσδιορίσουν εν μέρει μόνοι τους το κέντρο βάρους των σπουδών τους.
Η εργαστηριακή εξάσκηση των φοιτητών καθώς και η εκτέλεση του ερευνητικού έργου από τα μέλη του Διδακτικού Προσωπικού γίνεται στα εργαστήρια της Σχολής, έτσι ώστε να εξυπηρετούνται οι τρεις βασικές προτεραιότητες της Σχολής: Το εκπαιδευτικό έργο, που περιλαμβάνει παραδόσεις μαθημάτων, ασκήσεις, εργαστήρια, σεμινάρια, διπλωματικές εργασίες. Το ερευνητικό έργο και οι διδακτορικές διατριβές, που γίνονται στους έξι Τομείς της Σχολής. Το κοινωνικό έργο, που αφορά στην ανάπτυξη της τεχνολογίας σε συνεργασία με τη βιομηχανία - βιοτεχνία, τους κρατικούς και τους ιδιωτικούς φορείς.
ΠPOEΔPOΣ: Κ. Ρακόπουλος
ANAΠΛHPΩTHΣ ΠPOEΔPOΣ:Ε. Κακαράς,Pευστών:Κ. Μαθιουδάκης
Θερμότητας:Κ. Αντωνόπουλος
Πυρηνικής Tεχνολογίας:Ε. Χίνης
Mηχανολογικών Kατασκευών & Aυτομάτου Eλέγχου:Ν. Κρικέλης
Tεχνολογίας των Kατεργασιών:A. Mάμαλης
Bιομηχανικής Διοίκησης και Eπιχ. Έρευνας:Η. Τατσιόπουλος
ΓPAMMATEIA
(Kτίριο Mηχανολόγων, Συγκρότημα Zωγράφου)
τηλ. 210-7723538
Ειρήνη Μουντζουρίδη-Θεοδωρή,
Σ. Nεαμονιτάκη
http://www.mech.ntua.gr
|
|
Η Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών (Η.Μ.Μ.Υ.) του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου κατέχει εξέχουσα θέση στον Ελληνικό και διεθνή χώρο χάρη στο ερευνητικό έργο του διδακτικού και ερευνητικού προσωπικού της και στην υψηλή στάθμη των σπουδαστών και αποφοίτων της.
image not foundΤο αντικείμενο του Ηλεκτρολόγου Μηχανικού και Μηχανικού Υπολογιστών συνδυάζει με γόνιμο τρόπο ένα ευρύ σύνολο περιοχών της επιστήμης και της τεχνολογίας, όπως η πληροφορική, οι τηλεπικοινωνίες, η ηλεκτρονική, ο αυτόματος έλεγχος και η ενέργεια. Η τεχνολογική επανάσταση που συντελείται στις μέρες μας βασίζεται κατά μεγάλο μέρος στη δημιουργική συνεισφορά των ηλεκτρολόγων μηχανικών και μηχανικών υπολογιστών. Η καθολική διείσδυση της τεχνολογίας στη ζωή μας διευκολύνει την καθημερινότητά μας και δίνει νέες διαστάσεις στον ρόλο του μηχανικού δημιουργώντας περισσότερες ευκαιρίες αλλά και μεγαλύτερη ανάγκη κοινωνικής ευθύνης.
Η Σχολή Η.Μ.Μ.Υ. διατηρεί μια παράδοση προσέλκυσης εξαίρετων σπουδαστών, στους οποίους προσφέρει υψηλής ποιότητας προπτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές, με έμφαση στις επιστημονικές αρχές που δημιουργούν τις τεχνολογικές εξελίξεις. Οι σπουδαστές μας αποκτούν τη γνώση και την ικανότητα μάθησης που θα τους επιτρέψουν στη συνέχεια να συμβάλουν με πρωτοποριακό τρόπο στην ανάπτυξη και στην έρευνα.
Σας προσκαλούμε να εξερευνήσετε τη Σχολή μας τόσο ηλεκτρονικά όσο και επισκεπτόμενοι τον φυσικό της χώρο.
|
|
Από το 1917 - χρονιά που ιδρύθηκε - μέχρι σήμερα, η Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, πρωτοστατεί στην εκπαίδευση των Ελλήνων αρχιτεκτόνων.
Κεντρικός στόχος του Προγράμματος Σπουδών της Σχολής, είναι μια εκπαίδευση που θα διαμορφώνει επαγγελματίες, οι οποίοι θα έχουν συγκροτημένες απόψεις για την αρχιτεκτονική, θα κατανοούν σε βάθος το κοινωνικό πεδίο όπου θα κληθούν να δουλέψουν, θα έχουν κατακτήσει τις απαιτούμενες τεχνικές γνώσεις και θα έχουν οξύνει τις αισθήσεις και το πνεύμα, ώστε να μπορούν να ανταποκρίνονται ολοκληρωμένα στις εξελίξεις των αρχιτεκτονικών ιδεών.
Η Σχολή φιλοξενεί σήμερα 1.530 προπτυχιακούς σπουδαστές, 100 μεταπτυχιακούς και 280 υποψήφιους διδάκτορες, με 103 μέλη Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού που περιβάλλονται από 30 και πλέον άτομα γραμματειακής και τεχνικής υποστήριξης. Συνεργάζεται με Πανεπιστήμια της Ελλάδας και του εξωτερικού μέσω εκπαιδευτικών προγραμμάτων ανταλλαγών φοιτητών και διδασκόντων και προσκαλεί συστηματικά να συμμετάσχουν στις εκπαιδευτικές του διαδικασίες Έλληνες και ξένους αρχιτέκτονες και επιστήμονες που έχουν ενδιαφέρουσες συνεισφορές σε συναφή θεωρητικά πεδία.
Η εκπαίδευση συνεπικουρείται από την ερευνητική δραστηριότητα η οποία διεξάγεται, κατά κύριο λόγο, στα Εργαστήρια της Σχολής. Πειραματικές ιδέες που γεννιούνται στην εκπαίδευση, δοκιμάζονται μέσα από εφαρμοσμένη έρευνα στο κοινωνικό σώμα και αιτήματα και ανάγκες της κοινωνίας και της παραγωγής συνδέονται με την εκπαιδευτική διαδικασία.
Σήμερα, που η ταχύτητα της εξέλιξης των ιδεών, των τεχνικών και των κοινωνικών σχέσεων μεταβάλλει συνεχώς τους τρόπους που διαχειριζόμαστε τα ζητήματα του κτισμένου χώρου και επιβάλλει αλλαγές στους τρόπους διαχείρισης του φυσικού περιβάλλοντος, η Σχολής Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του ΕΜΠ πιστεύει ότι η εκπαίδευση που παρέχει είναι πάντα υψηλής στάθμης και ταυτόχρονα ανοιχτή στις προκλήσεις της εποχής.
|
|
Το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο ιδρύθηκε στην αρχική μορφή "Σχολείου των Τεχνών" το 1836, σχεδόν συγχρόνως με το κράτος της νεότερης Ελλάδας. Μετεξελίχθηκε (1887, 1917) κατά τα πρότυπα του "Ηπειρωτικού" (Continental) Ευρωπαϊκού συστήματος εκπαίδευσης των μηχανικών, με γερό θεωρητικό υπόβαθρο σπουδών και κανονική διάρκεια πέντε ετών. Το δίπλωμα του Ε.Μ.Π. είναι ισοδύναμο με το "Master of Science" (M.Sc) ή "Master of Engineering" (M.Eng.) του Αγγλοσαξονικού συστήματος σπουδών.
Ως τρίτη περίοδος της Σχολής Χημικών Μηχανικών μπορεί να θεωρηθεί το διάστημα αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι σήμερα. Το τελευταίο αυτό διάστημα θα μπορούσε επίσης να χωριστεί σε επιμέρους περιόδους, με βάση σημαντικά συμβάντα στην εξέλιξη της Σχολής. Παρακάτω θα αναφερθούν συνοπτικά τα σπουδαιότερα γεγονότα που χαρακτηρίζουν αυτές τις περιόδους.Θα πρέπει να τονιστεί ότι η διδασκαλία της Χημείας δεν είχε σκοπό απλώς να συμβάλει στην γενική εγκυκλοπαιδική μόρφωση των νέων αλλά και να τους φωτίσει σε θέματα που τους ενδιέφεραν ως επαγγελματίες. Επρόκειτο δηλαδή για Χημεία Εφαρμοσμένη στις Τέχνες. ¶λλωστε, η ονομασία του μαθήματος κατά την α΄ περίοδο ήταν: Τεχνολογία και κατά τη β: Χημεία των Τεχνών.
Στη συνέχεια αναφέρονται μερικές ειδοποιήσεις του Λάνδερερ προς τους ακροατές του μαθήματός του από δημοσίευσή του στην Εφημερίδα του Λαού, της 24-11-1851, όπου φαίνεται ο εφαρμοσμένος χαρακτήρας των μαθημάτων:
"Αύριον, 25 Νοεμβρίου, θέλει διδαχθή εις το Πολυτεχνικόν Σχολείον, από της 11-12 το ακόλουθον χημικόν μάθημα: Υπό ποίας συστάσεις ευρίσκεται το ύδωρ εν τη φύσει. Τίνας ιδιότητας αποκτά, μεταβαίνον από μιας συστάσεως εις άλλην. Πώς εκτελούσι ταύτας εις τας τέχνας και την βιομηχανίαν.
Επειδή εις το μάθημα τούτο θέλουσιν εκτεθή οι διάφοροι τρόποι της εξατμίσεως, τους οποίους μεταχειρίζονται εν τη βιομηχανική Ευρώπη, η ακρόασις αυτού είναι ωφέλιμος, προ πάντων, εις τους έχοντας σχέσεις με τους κατασκευαστάς του στεγνού χυλού της γλυκορρίζης, οίτινες, αν μεταβάλωσι μικρόν τι τον τρόπον της εξατμίσεως, θέλουσι λάβει χυλόν διπλασίας αξίας".
|
|
Η Σχολή Αγρονόμων & Τοπογράφων Μηχανικών (Σ.Α.Τ.Μ.) ιδρύθηκε το 1917 με την επωνυμία «Ανωτάτη Σχολή Τοπογράφων Μηχανικών». Το 1930 η φοίτηση, που μέχρι τότε ήταν 3ετής, έγινε 4ετής και η Σχολή ονομάστηκε «Ανωτάτη Σχολή Αγρονόμων & Τοπογράφων Μηχανικών».
Κύριος εμπνευστής της ιδέας της Σχολής Αγρονόμων & Τοπογράφων Μηχανικών καθώς και των αλλαγών του 1930 ήταν ο Καθηγητής Δημήτριος Λαμπαδάριος, Ακαδημαϊκός και Πρύτανης του Ε.Μ.Π. (1928-1933), βασικός Καθηγητής και Κοσμήτορας της Σχολής για πολλά χρόνια. Το όνομά του φέρει και το αρχικό κτήριο της Σχολής στην Πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου.
Το 1974, επί κοσμητείας του Καθηγητή (σήμερα Ομότιμου Καθηγητή) Γεωργίου Βέη, ο οποίος συνετέλεσε ουσιαστικά στην εξέλιξη της Σχολής, η διάρκεια φοίτησης αυξήθηκε στα πέντε χρόνια. Το 2001 η Σ.Α.Τ.Μ. σε αναγνώριση του συνόλου της προσφοράς του Ομότιμου Καθηγητή κ. Γ. Βέη στη Σχολή και στο Ε.Μ.Π., μετά από ομόφωνη απόφαση της Σχολής και επικύρωσή της από την Σύγκλητο ονόμασε το Β.Δ. κτήριο του συγκροτήματος της Σ.Α.Τ.Μ. σε κτήριο Βέη.
Από την έναρξη εφαρμογής του Νόμου-Πλαισίου για τα Α.Ε.Ι. το 1982, η Σχολή μετονομάστηκε «Τμήμα Αγρονόμων & Τοπογράφων Μηχανικών». Η Σύγκλητος, στην συνεδρίαση της 08/02/2002, αποφάσισε την επαναφορά του τίτλου της Σχολής στα μετονομασθέντα με τον Ν.1268/82 Τμήματα του Ε.Μ.Π. χωρίς ουδεμία αλλαγή στην υφιστάμενη δομή και λειτουργία. Σήμερα ο τίτλος της Σχολής είναι ο αρχικός «Σχολή Αγρονόμων & Τοπογράφων Μηχανικών (Σ.Α.Τ.Μ.)» .
|
|
|
Οι εξελίξεις στην επιστήμη και στην τεχνολογία, οι μεταβαλλόμενες ανάγκες της παραγωγής αλλά και οι σύγχρονες κοινωνικές απαιτήσεις έχουν οδηγήσει τη Σχολή μας, διατηρώντας το βασικό της προφίλ, σε νέους, διευρυμένους επιστημονικούς τομείς. Οι απόφοιτοί της εδραιώνουν την αναγκαιότητα της παρουσίας τους ως μηχανικοί σε επαγγελματικά πεδία είτε καινούργια, είτε πεδία που, μέχρι πρόσφατα, είχαν παρουσία κυρίως άλλες επιστημονικές ειδικότητες.
Ο στόχος της Σχολής είναι η εκπαίδευση των φοιτητών μας σε θέματα έρευνας, εντοπισμού, εξόρυξης, παραγωγής και αξιοποίησης ορυκτών και ενεργειακών πρώτων υλών, στο σχεδιασμό, ανάπτυξη και λειτουργία μεταλλείων, λατομείων και βιομηχανικών εγκαταστάσεων που παράγουν και αξιοποιούν πρώτες ύλες, στη διαχείριση υδάτινων πόρων, στο σχεδιασμό και κατασκευή υπόγειων και ειδικών γεωτεχνικών έργων, στις μεταλλουργικές διεργασίες, στη μεταλλοτεχνία, μορφοποίηση μετάλλων και κραμάτων, στην τεχνολογία κεραμικών, υάλου, πολυμερών και ηλεκτρονικών υλικών, στην ασφάλεια της εργασίας και στη διαχείριση της ποιότητας καθώς και σε όλα τα θέματα που σχετίζονται με την προστασία και την αποκατάσταση του περιβάλλοντος από τις ανωτέρω δραστηριότητες.
Όλα τα παραπάνω είναι μόνο μια εισαγωγή στην περιήγησή σας. Τη μαγεία του αντικειμένου της Σχολής μπορείτε να την ανακαλύψετε μόνοι σας στην πορεία. Αρκεί να έχετε τη διάθεση να ασχοληθείτε, να περιπλανηθείτε στους δρόμους της μάθησης και της έρευνας. Να σταθείτε κριτικά και μάλιστα αυστηρά στα ανοικτά ζητήματα της ποιότητας της μόρφωσής σας. Όχι όμως αρνητικά.
|
|
Η Σχολή Ναυπηγών Μηχανολόγων Μηχανικών ιδρύθηκε με Διάταγμα της 15ης Μαΐου 1969 και άρχισε να λειτουργεί από το ακαδημαϊκό έτος 1969-70. Η Σχολή προήλθε από τον κύκλο σπουδών Ναυτικού Μηχανολόγου Μηχανικού, που υπήρχε στην Ανωτάτη Σχολή Μηχανολόγων Ηλεκτρολόγων και της οποίας απετέλεσε Τμήμα. Η πρωτοβουλία της ίδρυσής της οφείλεται στον αείμνηστο Καθηγητή Β. Φραγκούλη, ο οποίος διετέλεσε Πρύτανης του ΕΜΠ κατά το ακαδημαϊκό έτος 1969-70 και Προπρύτανης κατά τα δύο προηγούμενα έτη. Με το Διάταγμα της 15ης Μαΐου 1969 ιδρύθηκαν οι εξής τρεις έδρες: Θεωρία Πλοίου, Μελέτη και Κατασκευή Πλοίου και Ναυτική Μηχανολογία, οι οποίες πληρώθηκαν από τους Καθηγητές: Θ. Λουκάκη, Α. Αντωνίου και Ι. Ιωαννίδη, αντίστοιχα. Σε κάθε μία από τις έδρες αυτές υπήρχε μία (1) θέση Επιμελητή, δύο (2) θέσεις Βοηθών και μία (1) θέση Παρασκευαστή. Από την αρχή, η σχολή είχε δικό της αριθμό εισακτέων, oι οποίοι κατά το πρώτο έτος λειτουργίας της ήταν δέκα (10), ενώ οι πρώτοι Διπλωματούχοι Μηχανικοί απεφοίτησαν το 1974. Από το ακαδημαϊκό έτος 1975-76, η Ανωτάτη Σχολή Μηχανολόγων Ηλεκτρολόγων χωρίσθηκε στις Σχολές Μηχανολόγων και Ηλεκτρολόγων, και η Σχολή υπήχθη στην πρώτη. Τέλος, μετά τη δημοσίευση του Νόμου 1268/82, με Διάταγμα της 26ης Αυγούστου 1982, η Σχολή έγινε ανεξάρτητη.
|
|
Σκοπός της Σχολής είναι η κατάλληλη προετοιμασία των διπλωματούχων για την απασχόλησή τους σε υπηρεσίες και επιχειρήσεις του Ιδιωτικού και Δημόσιου Τομέα. Το πρόγραμμά της είναι προσανατολισμένο στις εφαρμογές, χωρίς αυτό να είναι σε βάρος μιας άρτιας επιστημονικής φυσιογνωμίας. Οι διπλωματούχοι της Σχολής εφοδιάζονται με τις αναγκαίες γνώσεις ώστε να μπορούν
να αξιοποιηθούν ως ερευνητικό προσωπικό σε Ερευνητικά Κέντρα και ΑΕΙ,
να στελεχώσουν τμήματα έρευνας, σχεδιασμού και ανάπτυξης βιομηχανιών, εταιρειών και τραπεζών,
να εργαστούν ως σύμβουλοι επιχειρήσεων του Δημόσιου ή Ιδιωτικού Τομέα για ανάλυση και αξιοποίηση δεδομένων, λήψη αποφάσεων και οργάνωση της παραγωγής,
να συμβάλουν στην εισαγωγή σύγχρονων εφαρμογών των μαθηματικών και της φυσικής, τόσο από τη σκοπιά της μεθοδολογίας όσο και από τη σκοπιά του εξοπλισμού σε όργανα, στον ευρύτερο Τομέα της Υγείας,
να εργαστούν ως εκπαιδευτικοί στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.
|
|
|
|
|
|
|